Yemin ederim bu konuda görüşüm yok

Yemin ederim bu konuda görüşüm yok

DÜN sabah evde oturuyorum. Cep telefonu ısrarla çalıyor. Boş boş oturuyorum. Kafam boş, etrafım boş. Ağaçları seyrediyorum. Telefonu açasım yok. Telefona zaten gıcığım. Bir de ısrarla çalana iyice gıcığım. Adı üstünde cep telefonu, açacak olsam üç çalışta açarım. Ne çaldırıyorsun uzun uzun. Ya işim var, ya canım açmak istemiyor. Boş boş oturma keyfimin ırzına geçmeye kimin ne hakkı var. Ama telefon susmuyor. Sonunda pes ediyorum. 20. çalışında falan herhalde dayanamayıp telefona uzanıyorum. "Efendim." "Fatih Bey, günaydın. Ben bilmem ne televizyonundan arıyorum. Acaba akşam sizi ana haberimize konuk alabilir miyiz?" "Ne için alacaksınız? Bugün misafir gününüz mü?" Telefondaki ses biraz şaşırıyor ama hemen toparlıyor. "Çok şakacısınız. Görüşlerinizi almak için konuk almak istiyorum." "Hangi konuda görüşümü almak için?" "YAŞ kararlarıyla ilgili." "Teşekkür ederim gelmeyeyim." "İşiniz mi var o saatte?" "Hayır işim yok." "Peki niye gelmiyorsunuz?" "Çünkü görüşüm yok." "Fatih Bey sürekli şaka yapıyorsunuz. Nasıl olmaz?" "Yok. Vallahi yok. Billahi yok. İsterseniz geleyim, yemek tarifi yapayım. O konuda görüşlerim var ama YAŞ kararlarıyla ilgili hiçbir görüşüm, fikrim yok." Telefondaki ses yine şaşkın. "Anlamadım efendim." "Anlatayım o zaman. YAŞ kararlarıyla ilgilenmedim ve ilgilenmeyi düşünmüyorum. Bir grup asker bürokratın bir görevden başka bir göreve atanması benim ilgimi çekmiyor. Halkın ilgisini de çektiğini zannetmiyorum. Askerlerin kendi arasındaki bir iş." "Olur mu Fatih Bey, ülkeyi ilgilendiren bir konu." "Bence değil." "En azından 600 bin askeri ilgilendiriyor." "Bence onları da çok ilgilendirmiyor. Belki birkaç generali ilgilendiriyordur. Birkaç da albayı belki. Vatandaşı ilgilendirmez. Ben de size bir soru sorayım. Milli Eğitim Bakanlığı Müsteşarı'nın atanması daha fazla insanı ilgilendiriyor bu hesapla. Milli Eğitim Bakanlığı Müsteşarı atandığı zaman niye görüşlerimizi sormuyorsunuz? O daha önemli bence." "Fatih Bey, benimle kafa buluyorsunuz değil mi? Bakın Kara Kuvvetleri'nde sürpriz bir atama oldu mesela. Onu değerlendiririz." "Ne oldu Kara Kuvvetleri'nde. Bir onbaşıyı mı Kara Kuvvetleri Komutanı yaptılar?" "Hayır efendim. Orgeneral Hulusi Akar oldu." "Orgeneral mi? Hulusi Bey?" "Evet orgeneral." "Demek ki sürpriz yok. Onbaşıyı atasalardı sürpriz olurdu. Çok gülerdim." "Ama bütün sıralama değişti. Teamüllerin dışına çıkıldı." "Kızım her şey değişiyor, teamül değişmiş çok mu? Bize ne askerlerin teamülünden." "Bizce önemli ama." "Bakın bu konuşmadan benim anladığım şudur: Bu konuda sizin benden çok daha fazla görüşünüz var. Hatta benim hiçbir görüşüm yok. Akşam sizin ana habere siz konuk olun. Beni de sabah programına davet edin yemek tarifi yapayım. Olur mu?" "Ben haber merkezinde görevliyim. Sabah programlarına bakmıyorum." "İyi o zaman, sabah programına kim bakıyorsa telefon numaramı ona verin. Beni oraya davet etsinler. Gelirim. Yemek yaparım. Sonra haber merkezinde hep beraber yeriz." "Anladım. Siz görüş vermek istemiyorsunuz." "Vallahi çok istiyorum ama yok. Olmayan bir şeyi nasıl vereyim." "Tamam Fatih Bey, müdürüme böyle söylerim." "Sakın söyleme. Görüşüm olmadığı dedikodusu yaparlar. Müdürlere hiç güvenmem." "Tamam söylemem." "Söz mü?" "Söz Fatih Bey." "Haa bu arada isterlerse spor programınıza da gelirim. O konuda görüşlerim var." "Tamam Fatih Bey, spor servisindeki arkadaşlara söylerim." "Teşekkür ediyorum. İyi hafta sonları dilerim." "Size de Fatih Bey."   Merdiven meselesi TRABZON İl Milli Eğitim Müdürü, okullarda kızlarla erkeklerin aynı merdiveni kullanmasından rahatsız olmuş. Niyesini anlamadım. Merdivende ne oluyor ki! Yoksa bir zamanların reklamındaki gibi müdür beye her şey "çokomilk"i mi hatırlatıyor! Bu nasıl bir ruh halidir. Ama bu benim bir müdürde gördüğüm ilk "merdiven rahatsızlığı" değil. Yıllar önce Mektebi Sultani'de talebeyiz. Müdürümüz Osman Güney. Talebe arasındaki adı "Bet Osman". Hayli sert bir adam. Zıvanadan çıkmış talebeyi adam etme vaadi ve arzusuyla müdür koltuğuna oturmuş. Haklı da. Okulun hali o günlerde berbat. Ama Osman Bey okulu düzeltmeye merdivenden başlamak istedi. Müdür odasının yanında, okulun girişine çıkan merdiveni talebelere kapattı. "Bu merdiven okul müdürüne mahsustur" diyerek. Koca merdiven müdüre tahsisli hale geldi. Tabii haliyle bizim gibiler için de cazibesi arttı. Normalde kırk yılda bir kullandığımız merdiveni her fırsatta kullanır olduk. Hatta özel olarak merdivenden inip çıkmak için oraya gidiyoruz. İniyoruz, çıkıyoruz. Osman Bey görevliler vasıtasıyla durumu kontrol altına almak istiyor ama okuldaki çavuşlar da bizimle aynı fikirde. Durumun saçmalığının farkında. Bize ses çıkarmıyorlar. Sonunda müdür durumu bizzat ele almaya karar verdi. Merdivende pusu kurdu. Ben de Ayı Etem'le birlikte akşam saatlerinde merdivene gittim. Bir indik çıktık. Yetmedi. Bir daha inip çıkarken tam köşeyi döndük ki Bet Osman. Ayı Etem adama bir çarptı ki, üçümüz birden merdivene oturduk. Osman Bey bizim Ayı'yı saçından yakaladı ve bir tokat patlattı. Sonra bana döndü. Elini kaldırdı ben aniden, "Bir dakika hocam" dedim. "Ne var" dedi. "Bu merdiveni niye kapattınız anlamadım" dedim. Osman Bey'in gözler alev aldı. "Sana mı sorucam ulan. Sizin gibi itlerle karşılaşmamak için" dedi. "Ne o bizden korkuyor musunuz? Talebeden korkan müdür mü olur" dedim. Osman Bey gırtlağıma sarılmak üzereyken sıvıştım. Sonra rahmetli babam okula çağrıldı. "Oğlunuz terbiyesiz" gibisinden bir şeyler söylemişler. Babam da "Merdiveni talebeye kapatmak çok mu doğru bir iş ki, siz benim oğlumu suçluyorsunuz" demiş. Bana bir disiplin cezası verdiler ama birkaç gün içinde merdiven yasağı da kalktı. Olan bizim Ayı Etem'e oldu. Yediği tokatla kaldı. Ama bazen merdiven yasaklarının kalkması için birilerinin tokadı yemesi gerekiyor galiba.