Olimpiyat ve üniversiteye benzeyen şeylerimiz 

Ünsal Ban 150 milyonluk yatıyla tatilde mi!

Olimpiyatlarda Türkiye’nin başarılı olamamasını birkaç gün konuştuk ve unuttuk.

Aslında Türkiye’nin en büyük derdi bu.

Ülkede hiçbir konu gerçek anlamda önemsenmiyor, hiç konu gerçek ve derinlemesine biçimde ele alınmıyor, hiçbir mesele çözüm odaklı tartışılmıyor.

Gündem çokluğundan mı, bilinç yokluğundan mıdır bilinmez, bizde her mesele gelip geçici.

Konuş, bağır çağır, sinirlen, eleştir, çözüm bulunmadan kapa konuyu ve yenisine geç.

Hal böyle olunca kurumlar da, kurumların yetkilileri de sorunlara çözüm arayışı ile vakit kaybetmiyor, her şeyi geçiştiriyorlar.

Bu yaklaşım bana çok hatalı geldiği için de, ben meseleleri uzatıyorum. Hatta bazen sıkıcı derecede uzatıyorum.

Bu yüzden de bugün bir kez daha olimpiyat başarısızlığımız üzerine konuşmak istiyorum.

Üst düzel sporcuların yetiştirilmesinde sürekli olarak Bakanlığı, Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğünü ve tabii ki federasyonları suçlayıp duruyoruz.

Suçsuzlar mı!

Elbette ki, suçlular.

Spordan bihaber, liyakatsiz kadrolarla doldurulan bu kurumlar elbette suçlu.

Ama tek suçlu onlar mı!

Mesela üniversitelerimizin hiç suçu yok mu!

Bakın size bazı sayılar vereceğim.

Paris Olimpiyatları’nda en fazla madalya alan ülke Amerika Birleşik Devletleri.

Peki ABD Olimpiyat Takımı’ndaki atletlerle üniversiteler arasındaki ilişkiye baktınız mı!

ABD’de üniversiteler milli takıma verdikleri sporcu sayısıyla övünüyorlar.

Bunlar öyle palavradan üniversiteler falan da değiller.

ABD Olimpiyat Takımı’na en fazla sporcu gönderen üniversite Stanford. Evet o meşhur Stanford, dünyanın en iyi üniversiteleri sıralamasında ilk üçten pek düşmeyen Stanford, olimpiyat takımına tam 37 sporcu yollamış.

Onu takip eden UCLA, yani Kaliforniya Üniversitesi Los Angeles 17, Güney Kaliforniya Üniversitesi 16, Texas Üniversitesi 14, Harvard Üniversitesi 13, Florida Üniversitesi 13, Penn State 13, Berkeley Üniversitesi 12, Wisconsin Üniversitesi 12 ve Virginia Üniversitesi 11 sporcusu ile takıma katılmış.

Bu üniversitelerin olimpik takıma verdiği sporcu sayısı 148.

Ve bunlar palavradan öğrenciler değil.

Diğer üniversiteler de vermiş ama bu kadar değil.

Büyük bölümü mühendislik, temel bilimler, ekonomi dallarında ciddi ciddi eğitim alan gençler. Spor kariyerleri onlara sadece okullarda finansal destek sağlıyor.

Başarıları oranında burs alıyorlar.

Peki Türkiye’de durum ne!

YÖK’e göre Türkiye’de 208 adet üniversite var.

Bunların yüzde 80’i çöp.

Kalanı da üniversiteden çok meslek yüksek okulu.

Pek azında gerçek bir üniversite ortamı var.

Bunca üniversitenin spora katkısı ne!

Öyle ya, sporcu dediğin zaten üniversite çağında gençler.

Hangi üniversitemiz, hangi spor dalında olimpik takıma kaç öğrencisini yollamış!

Hiçbir üniversite bununla reklam yapmadığına göre sayılar pek de iç açıcı değil.

Birkaç üniversitenin spor eğitimi bölümleri dışında hangi üniversitemizde sporcu yetiştiriliyor, sporculara eğitimlerini yanı sıra üst düzey spor yapma imkanları sağlanıyor.

Evet. Bazı sporcularımız birkaç üniversiteden burs almış ama ne gerçek bir eğitim alıyorlar ne de o üniversiteler onların spor hayatlarına gerçek bir katkıda bulunuyorlar.

Unutmayın ki, sporda başarı toplumsal bir meseledir.

Olimpiyat şampiyonluğu büyük bir azim, büyük bir disiplin, ciddi bir ortak çaba, gerçek bir ortak destek ve kolektif bir motivasyon gerektirir.

Bunun zerresinin olmadığı bir ülkede, bu sorumluğu ancak şimdi olduğu gibi birkaç özverili genç ve onların aileleri yüklenir.

Onunla da ancak bu kadar olur!

Liyakati de devreden çıkardığınız zaman bu kadarı bile mucizedir.

AKP’nin “Cahil olsun, beceriksiz olsun ama bizden olsun” kafası ile de birleşince 64.lük bile başarıdır.

Mega Polietilen adlı halka açık bir şirket konkordato ilan etmiş.

Herkes de çok şaşırmış.

Çünkü şirket devlet tarafından epey korunup kollanan, her türlü teşvikten, vergi indiriminden yararlanan bir şirketmiş.

Hatta çok değil 1,5 sene önce dönemin Sanayi Bakanı Varank, şirketin tesis açılışında konuşma yapmış, şirketi öve öve bitirememiş ve verdikleri destekleri ballandıra ballandıra anlatmış.

Sonuç.

Konkordato.

Mağdur edilen binlerce alacaklı, muhtemelen silsile halinde batışlara neden olacak olan bir konkordato işlemi.

Belli ki, iktidar tarafından sevilen bir şirket. Aksi takdirde konkordato talebi karşılanmaz, iflasa doğru giderdi.

Ki zaten şirket aslında iflas etmiş durumda.

Bundan sonra toparlanabilir mi!

Ortaklar sermaye artışı yapıp, düzgün bir yönetim oluştururlarsa belki.

Burada asıl tartışılması gereken ise Sermaye Piyasası Kurulu, SPK.

Halka açılmak isteyen şirketleri inceleyip halka açılıp açılamayacaklarına karar ve izin vermek, halka açık şirketleri denetlemek gibi önemli bir görevi olan kurum giderek tartışmalı ve hatta kimilerine göre şaibeli kararları ile anılıyor.

Benim hatırladığım ilk rezalet bir teknolojik aletler satan bilgisayar firmasının halka arzı ve kısa süre sonra batmasıydı. O günlerde bu firmanın dönemin SPK Başkanı ile akrabalık ilişkisinin olduğu ortaya çıkmış ve normal şartlarda halka arz yapması mümkün olmayan bu firmanın bu yolla halka açıldığı iddia edilmişti.

Şimdi ise her gün adı sanı duyulmadık, finansalları halka arza uygun olmadığı ayan beyan görünen şirketler halka açılıyor.

Birkaç gün içinde yatırımcılarına büyük para kaybettiriyor.

Borsa çevrelerinde SPK’ya etki edebilen bazı “çetelerin” siyasi destekle bu işleri tezgahladığı, bu küçük şirketler üzerinden yaptıkları spekülasyonlarla küçük yatırımcılardan büyük paralar aldıkları ve milyarlarca liranın buharlaştığını anlatılıyor.

Dahası küçük yatırımcıyı şirket konusunda uyarması gereken SPK, bu görevini doğru düzgün yerine getirmediği için, dev zannedilen şirketler bir anda batıyor, konkordato ya da iflas ilan ediyor ve göz göre göre ortaya çıkan bu durum, sanki sürprizmiş gibi davranılıyor.

SPK’nın son dönemde yaptığı pek çok işlem ve verdiği pek çok izin, bir iktidar değişikliği sonrası çok ciddi incelemeye muhtaçtır.

Sahi, aklıma geldi.

Bir Ünsal Ban vardı, aynı zamanda eşi olan Taşkesenlioğlu ailesi hakkında çeşitli iddialar ortaya atan.

Kendisinden haber alan var mı!

Yoksa 4,5 milyon avroluk yatıyla tatile mi çıktı!

Farklılık mı batırdı!

Yat deyince, son günlerde çok konuşulan bir yattan ve batmasından bahsetmemek olmaz. 

Sicilya sahiline pek de uzak olmayan bir yerde batan 56 metrelik Perini Navi yelkenli dünyada olduğu kadar Türkiye’de de ilgi çekti.

20-25 milyon avroluk koca yat batıp, içindeki dolar milyarderleri hayatını kaybedince ilgi kaçınılmaz oluyor.

7 kişiye mezar olan Bayesian adlı tekneyi aslında yakından tanıyorum.