Domates Güzeli, insan güzeli

Domates Güzeli, insan güzeli

"ESKİ tüfek" demek doğru olmaz herhalde. Ama "eski toprak" demek daha yerinde olacak. Her ne kadar bu tabiri bir hanımefendi için kullanmak hoş olmasa da, tavrı için kullanabiliriz. Sözüm Ayşen Gruda'ya. Terör sorununda çözüm umudu, tünelin ucunda bir ışık göründüğünden beri etrafa bakıyorum da, Türkiye'nin aydınlarından, düşünenlerinden ve sanatçılarından en küçük bir tepki, en küçük bir katkı göremiyorum. Mesele biraz çetrefilli olduğu, söylenecek her türlü söz bir miktar risk içerdiği için olsa gerek, tamamı tam siper. Türkiye'nin en önemli sorunu, ayağındaki pranga çözülecek çıt yok. Hadi Türkiye'nin prangası umurlarında değil, sadece bu yıl 2000'e yakın genç insan ölmüş, onu da dert etmedikleri pek belli. Sevgilileriyle fotoğrafları çekilse kıyameti koparıp insan hakları, kişilik hakları, özgürlük, demokrasi nutukları atan bu "sanatçı" taifesi, terör sorununun çözümüne kıl kadar katkı yapacak bir cümle söylemeyi, toplumun sorunlarına en düşük duyarlılık gösteren kesimlerine ulaşmadaki etkinliklerini, çözüme katkı olarak sunmayı hatırlarına bile getirmiyorlar. Siz dizilerden bölüm başına sıradan bir vatandaşın birkaç yıllık maaşını alanların ağzından bir destek, bir öneri mesajı duydunuz mu? "Duymadım" desem yeridir. Ayşen Gruda ise hiç çekinmeden tavrını koyuyor. "Gerekirse dağa gider, mağara mağara dolaşır, çözüme katkı sağlarım" diyor. Helal olsun Ayşen Gruda'ya Toplumsal tavrı, cesareti, içtenliği için helal olsun. Bir zamanların Domates Güzeli, aslında insan güzeli olduğunu gösterdi hepimize. Yargı çözecek, ben değil YARGIMIZIN müstesna üst düzey isimleri, iki önemli lakırdı etmişler. Biri diyor ki: "İfade özgürlüğü konusunda Türkiye'nin eksikleri var. Bu yüzden AİHM'de çok dava kaybediyoruz." Bu cümleyi ben söylesem bir anlamı var da, yüksek yargıdan birisi söyleyince, hele başkan düzeyinde birisi söyleyince komedi oluyor, saçmalık oluyor. Türkiye'nin ifade özgürlüğü konusunda eksikleri varsa eğer bu eksiklerin sebebi ben değilim. Açık söylemek gerekirse yasama da değil. Bana göre bunun temel sebebi yargı. Yargı eğer kendisine tanınan geniş hakları doğru yorumlasa, savcılar ifade özgürlüğü diye bir şeyi önemli bir insan hakkı, önemli bir vatandaşlık hakkı ve önemli bir demokrasi unsuru olarak görüp dava açmadan, iddianame yazmadan önce biraz düşünse, hâkimler önlerine gelen bu gibi davalarda kendilerine tanınan geniş yetkiyi ne olduğu belirsiz bir devlet anlayışını koruma yolunda değil de düşünceyi, bireyi koruma yönünde kullansalar, değerlendirmelerini o yönde yapsalar kim ne diyecek? Hadi yerel mahkeme yapmadı. Bu işten mustarip olduğunu açıklayan yüksek yargı hâkimleri böyle bir uygulamaya geçip bunu içtihat haline getirseler kim engelleyecek? Bu yüzden de bu ağlayış, haybeye bir ağlayıştır. Timsah gözyaşlarıdır. Dostlar alışverişte görsündür. Keza adaletin tecellisinde davaların çokluğundan yakınan yüksek yargı. Acaba savcıları bir meslek içi eğitimden geçirse ve savcılığın, önüne gelen dosyaya davayı açıp "Ben ne başıma bela alacağım. Hâkimler halletsin" demek olmadığını görse, reddedilen davalarda itiraz mercii olan üst mahkemeler önlerine her gelen dava açma talebini incelemeden "açılsın" a bağlamasa, bu sorunun büyük bölümü hallolmuş olmaz mı? Bu sorunları bu köşeden ben mi çözeceğim, yoksa yüksek yargının en yüksek koltuklarında oturanlar mı!