
Fatih Altaylı
Yazı İçeriği
Bir hafta iki olay mı!
Medyada el koymaların miladı
Fon mağdurlarında geri ödeme rahatsızlığı
Seçmen umut verecek siyasetçi arıyor
Bir hafta iki olay mı!
Fatih Altaylı
Kasım 17, 2026
Yazı İçeriği
Bir hafta iki olay mı!
Medyada el koymaların miladı
Fon mağdurlarında geri ödeme rahatsızlığı
Seçmen umut verecek siyasetçi arıyor
Cumartesi günüydü. İşleri nedeniyle Türkiye’ye pek ender gelen, uzun yıllardır tanıdığım muhafazakar bir iş insanından gizemli bir mesaj geldi.
“Haftaya çok önemli iki olay olacak. Çok şaşıracaksın”
Mesaj ilginçti.
“Ne olacak” diye yanıt verdim.
“Çok önemli, çok…” diye tekrarladı.
“Olumlu mu, olumsuz mu, memleket için iyi mi, kötü mü?” diye sordum bu sefer.
“Bakış açısına bağlı. Ama olumlu demek zor. Bu kadarı da olmaz diyeceğimiz türden iki olay” diyerek merakımı arttırdı.
“Söyle lütfen” dedim.
“Zor tutuyorum kendimi ama söyleyemem. Çünkü söylersem sen kendini tutamazsın. Biliyorum” dedi.
Tüm ısrarlarıma rağmen olacak olan iki olayı da söylemedi.
Ben de üç gündür kafamda şaşırtıcı olayları sıralamaya çalışıyordum. Türkiye’de artık hiçbir şeye şaşırmıyorduk ama acaba ne olabilir diye düşünüyordum.
Özgür Özel gözaltına alınabilir, muhalefet liderleri tutuklanabilir, mecliste onlarca vekilin dokunulmazlığı kaldırılabilir, bazı çok önemli isimler fon soruşturmasında gözaltına alınabilir, bir ülkeye savaş ilan edilebilir gibi pek çok olasılık aklıma geldi.
Sabah 6 sularında, kendisinden bir mesaj daha geldi. “Bu birincisi” diye.
Ardından haber patladı.
Sözcü TV’yi polis basmış, kanalın yönetimine kayyum atanmıştı. Şaşırtıcıydı, fütursuzcaydı. Eski bir davaya dayanılarak, muhalefetin sesini duyurmaya çalışan son kanala da kayyum atanmış, sesi kesilmişti. Gruptaki gazetelere dokunulmamıştı ama daha etkili ve ulaşımı daha yaygın olana darbe vurulmuştu.
İddiaya göre bu varan 1’di. Şimdi geçen hafta sonunda haber verilen iki olaydan ikincisini bekliyorum.
Öğrenebildiğim kadarı ile o “Daha da acayip” bir olay olacakmış.
İşin acayibi, olacak olan bu acayip olayın bile artık hiç birimize acayip gelmeyecek olması.
Medyada el koymaların miladı
Gençler için bir hatırlatma yapayım. Hatta genç olmayanlar için de. Ne de olsa her şeyi çok hızlı unutuyoruz. Zaman zaman hatırlatmakta fayda var.
Sene 2006. Ben Sabah gazetesinin genel yayın yönetmeniyim, Ertuğrul Özkök de Hürriyet’in.
Türkiye’nin iki büyük gazetesi. Aralarında kıyasıya bir rekabet var.
Hafta sonları her iki gazetenin de satışları 1 milyonu geçiyor. Hafta içi ortalama satışımız ise 500-550 bin civarı.
Hafta sonu gazeteleri 150 sayfa civarı, hafta içi 60 sayfa civarında gazeteler veriyoruz.
Sabah gazetesi etkinlik ölçümlerinde ilk kez Hürriyet’in önüne geçmiş, reklam gelirinde Hürriyet’i zorlamaya başlamış.
2007 Mart ayının ortalarında bir dedikodu dolaşmaya başladı.
Sabah’ın eski sahibi Dinç Bilgin elindeki düzmece bir belge ile TMSF’ye gitmiş, Doğan Grubu da kendisine destek veriyormuş, bu belgeye dayanılarak Sabah gazetesine TMSF el koyacakmış.
1 Nisan günü dedikodu gerçeğe döndü. Gerçekten de Sabah gazetesine TMSF el koydu. Bu sırada Hürriyet gazetesinde, daha doğrusu Doğan Grubu’nda bu olayla ilgili kutlama yapıldığını, Dinç Bilgin’e de ciddi bir ödeme yapıldığını öğrenince oradaki eski dostlarımı arayıp “Rekabet ortadan kalktı diye seviniyorsunuz ama çok yanlış yapıyorsunuz. Gazetelere el koyulabileceğini gösterdiniz. Artık hedef sizsiniz” dedim. Ne demek istediğimi muhtemelen anlamadılar.
Birkaç sene sonra Doğan Grubu da piyasadan çekilmek, gazetelerini ve televizyonlarını satmak zorunda kaldığında anladılar belki.
Medyada kuraldır. Rakibiniz ortadan kaldırılırken sevinmeyeceksiniz.
Fon mağdurlarında geri ödeme rahatsızlığı
Fon skandalı patladığından bu yana muhalefetin sesi olan iki kanala da kayyum atanmış oldu.
Birinci ayında, 14 Ekim’de Halk TV’ye, ikinci ayında 17 Kasım’da Sözcü TV’ye. Ancak ilki fon meselesini unutturamadı. İkincinin de unutturacağını zannetmiyorum. Çünkü bu meseleyi muhalif basından daha etkili biçimde iktidar kalemleri ve iktidar vekilleri konuşup anlatıyorlar ve daha önemlisi sokak konuşuyor.
Dün akşam eve geldim, apartmana gireceğim, kapının önünde bir grup durdurdu.
“Fatih Bey, fon mağduruyuz, lütfen sesimizi duyurun” diye. Sonra birkaç kişi daha geldi.
Hepsi fonlara para kaptıranlar. Kimi birkaç milyon, kimi birkaç yüz bin.
“Ne olacak, paramızı alabilecek miyiz” diye soruyorlar.
“Çocuklar ben ne bileyim. Biz de elimizden geldiği kadar yazıp çiziyoruz ama ne olacağına biz karar vermiyoruz. Zaten ben yazmasam bile yazan çok kişi var” demeye çalıştım ama dinleyen yok.
“Abi sen yazınca daha etkili oluyor ne olur bizi unutma, unutturma” diyenler bir yandan da kendilerine yapılan “ara ödemeleri” anlatmaya çalışıyorlar.
Birisi 10 milyon TL’den fazla kaptırmış. “Abi ailenin parası. Eşim, babam, kayınpederim bir bok biliyorum zannedip üç kuruş birikimlerini bana emanet ettiler, yediğim halta bak. 10 milyon küsur para için geri aldığım ödeme 100 bin TL bile değil” diyor.
Oransal olarak daha fazla para geri alan diğeri de “Ben ağlamayayım, ben daha fazla almışım” diyor. Kapı önünde bir 20 dakikamız geçti böyle.
Geri ödemeler bir başka güvensizlik konusu olmuş.
Neye göre, kime hangi oranda ödeme yapıldığı belirsiz, bu da öfke ve kayırma algısı yaratıyor.
“Abi kendilerine yakın olanlara tam ödeme yaptıklarından eminim. Bir de çıkıp alacakların yüzde 70’i ödendi demiyorlar mı, delireceğim” diyor 10 milyon kaptıran. 333 bin yatırımcının parasının tamamını geri aldığı yolundaki açıklama öfkeyi artırmış belli ki!
Bugün sabah sosyal medyada Sözcü’ye kayyum atanması dışında tüm başlıklar fon skandalı idi ve hatta Sözcü’ye kayyum atanması bile bu olayla ilişkilendiriliyordu.
Yani diyeceğim o ki, bu fon meselesi Cumhuriyet tarihinin en büyük ekonomik felaketi olarak kolay kolay unutulacak bir mesele değil.
Tek ilacı ise şeffaf ve inandırıcı bir süreç.
Seçmen umut verecek siyasetçi arıyor
Yeni Parti ilk Kurultay’ını yaptı. 6 ay sonra yapılabilecek bir seçime katılma hakkını kazandı. Zaten altı aydan önce bir seçim olma ihtimali yok. Siz bakmayın “Baskın erken seçim olacak” diye saçmalayan işbilmezlere. Böyle bir ihtimal sıfıra yakın.
Kurultay’da sürpriz sayılabilecek bir şey olmadı zaten. En çok konuşulan mesele Parti Meclisi’ne alınanlar ve alınmayanlar oldu. Özel, bazı milletvekillerinin üzerini çizdi demişler ama çok doğru değil. Üzeri çizilen milletvekili sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Hatta o kadar bile yok. Parti yönetimine yakın olan birkaç ismi koymaması çok normal. Ali Mahir Başarır’ın da sağlık nedenleri ile orada olmadığını herkes biliyor.
Özel zaten çok fazla ismin üzerini çizemez çünkü üzerine çizilen hemen dönüp CHP’ye geri döner, bu da Yeni Parti’nin imajına bu aşamada çok zarar verebilir.
Özgür Özel’i iyi bir lider, çok çalışkan ve cesur bir politikacı olarak görmeme rağmen, Parti Meclisi konusunda kendisine hak verdiğimi söylemem mümkün değil.
160 kişilik parti meclisi olmaz. “Nerede çokluk…” diye başlayan cümleyi bilirsiniz.
AK Parti’de MKYK üye sayısı 75.
160 kişilik listeye bakınca gördüğüm ise daha korkunç. Partinin bildik, tanıdık isimleri orada elbette. Ama gençlere hitap edecek, topluma umut pompalayacak yeni bir isme rastlamak mümkün değil.
Halk TV ve Sözcü TV’de tartışmalara katılanlar arasından bir seçki yapılmış ama birkaçı hariç bunların toplumdaki karşılığının ne olduğunu açıkçası ben bilmiyorum. Olduğunu da zannetmiyorum.
Tam aksine her gece bu ekranlardan “karamsarlık ve olumsuzluk” pompalayan isimler.
Yeni Parti’nin en büyük hatası da burada zaten.
Toplumun bugün her şeyden fazla umuda ihtiyacı var. Karamsarlığı ve sıkıntıları siyasetçiden duyması gerekmiyor toplumun. Onu zaten yaşıyor.
Seçmen umut verecek iyimser birilerini arıyor.
Ne zaman insan oluruz?
Toplumlar şaşırma duygusunu kaybetmediği zaman
X’te yazı hakkında yorumlarınızı paylaşın.
Geçmiş yazılar
Videolar







