FatihAltayli

Fatih Altaylı

Diğer yazıları
detail banner reklam

Bir veda ve bir teşekkür

Köşe Yazıları

Fatih Altaylı

Aralık 19, 2022

Bir veda ve bir teşekkür

Bir gün bile yazmasak, okurlar haklı olarak soruyor, sitem ediyor, hatta kızıyor “Neredesin” diye. Haklılar da, yazı işi ciddi iş, aksatmamak gerek ama insanlık hali, bazen yazamıyor insan. Ama okura hesap vermek de şart, ne olsa onlar için yazıyoruz aslında. Bu kez iki gündür yazı yazmıyor oluşumun nedeni biraz tatsızdı, çok sevdiğim, kardeş gibi birinin kaybı idi. İsterseniz detaylı anlatayım ama biraz geçmişe gitmek gerek. 1990’ların başı, zannederim 1992. Devletin güvenlik ve istihbarat kurumları o zaman ciddi bir tehdit altında olduğumu, farklı örgütlerin bana yönelik bazı hareketleri olabileceğini düşünmüş. Bunun üzerine de beni “korumaya” karar vermişler. Bakanlar Kurulu karar almış, günde 24 saat yanımda bir yakın koruma ve konut önünde bir koruma kulübesi kurulacak. Burada da 24 saat bir polis memuru bulunacak. Durum bana bildirilince, ben “Böyle bir şey istemem. Devlete bu kadar yük olmanın manası yok“ dedim. Sonunda tek bir koruma polisi verilmesi üzerine anlaştık. Ancak 24 saat birlikte olacağınız kişi önemli, uyum sağlamanız gerek.

İlk gelen iki arkadaş ile pek anlaşamadık. Ben de Emniyet’in ilgili birimine “Bu iş olmayacak herhalde. Ben bir feragatname yazayım, bu koruma işinden vazgeçelim” dedim. Ve bunun üzerine rahmetli Necdet Menzir aradı. "Fatih Bey, sizi korumak bizim görevimiz. Başınıza bir iş gelse sorumluluk bizde. Bu yüzden mutlaka bir korumanız olması lazım. Bu kez size gelecek arkadaşı seversiniz diye düşünüyorum. Çünkü o da sizin gibi huysuz biri. Şimdiye kadar kimse ile geçinemedi. Sizinle iyi anlaşacağını düşünüyor arkadaşlar” dedi. Ve ertesi sabah ofisin kapasından içeri ufak tefek ama ciddi görünüşlü, takım elbiseli biri girdi. Polis memuru İbrahim Sarıkaya. Kendini tanıttı ve başladık. Ufak tefek görünüyordu ama askerliğini paraşütçü komando olarak yapmış, daha sonra polisliğe başlamıştı. Güneydoğu’da görev yaparken yanı başında patlayan bir PKK bombası sonucunda yaralanmış, bir kulağında işitme kaybı meydana gelince İstanbul’a gelmişti. Önce bir iki karakolda çalışmış, sonra Trafik Şube’ye verilmişti. Son durağı Koruma Şube olmuştu. Benden önce siyasetle ilgilenen bir sanatçı, birkaç işadamı ile çalışmış, hiçbiri ile geçinememişti, nedenini sorduğumda “Hiç biri kalıbının adamı değildi” yanıtını vermişti. Sivaslı idi. Gürünlü. Hayatımda tanıdığım en onurlu, en düzgün, en karakterli, en iyi, en güvenilir, en dürüst insan, en dost insanla o gün başladı 30 yıl sürecek olan beraberliğimiz.
Kişiliğinde muazzam bir oturmuşluk vardı. Sadece benimle değil, tüm çevremle, ailemle çok yakındı. Ama asla yüzgöz olmazdı. İnsanlarla mesafesini bu kadar iyi ayarlayan birini hayatımda görmedim. Birkaç gün içinde çok iyi anlaşacağımızı anlamıştık. Hayatımda gördüğüm en muazzam kişilikti. Sanki dünyaya daha önce 10 kere gelmişti de, her şeyi bilen bir güngörmüşlük karakterine yansımıştı. 30 yıl boyunca hemen her günümüzü beraber geçirdik. Düğünümde yanımdaydı, çocuğum olduğunda yanımdaydı, sevdiğim birini kaybettiğimde yanımdaydı, sıkıntım olduğunda yanımdaydı, mutlu olduğumda yanımdaydı. Kısa sürede aileden biri haline gelmişti. Kardeşim gibiydi. Artık korumalık falan kalmamıştı. Ona yönelik bir saldırı olsa, ben kendimi onun önüne atardım muhtemelen, öyle yakın dost olmuştuk. Benim kızım doğduktan sonra, onun kızı Helin doğdu. Çok düşkündü Helin’e. En iyi şekilde okutmak için çabaladı. (Helin tüm okullarını başarıyla tamamladı ve şimdi Avusturya’da yüksek lisansını yapıyor.) Herkesin derdine yetişirdi. Kardeşlerinin, arkadaşlarının, herkesin. Hiç karşılık beklemeden. Annesine çok bağlı idi, çok severdi. Her fırsatta soluğu annesinin yanında alırdı. Elife Hanım 94 yaşında öldüğünde çok üzülmüş, perişan olmuştu.
Tüm arkadaşlarımın arkadaşıydı. Hepsiyle dost olmuştu yıllar içinde. İnsan sarrafı idi bir yandan da. Benim arkadaşlarımın kişiliklerini benden iyi analiz ederdi. Hiç mi kötü yanı yoktu diyeceksiniz. Kişilik olarak sıfır hatalıydı. Kusursuz. Tek kötü yanı ise berbat bir sürücü olması idi. Sık sık kaza yapar, “Abi kaza yaptım kusura bakma” diye arar, her seferinde benim yüreğimi ağzıma getirirdi. Hep o haklı, karşı taraf suçlu olurdu ama gerçek tam tersi idi. Allah'tan kazalardan hep sağlam çıkardı. Sonrasında çok gülerdik, pert ettiği arabalara bakarak. Ve bir de çok sigara içerdi. Yalvarırdım “İbo bu kadar sigara içme, ne olur aklım çıkıyor sana bir şey olacak diye” derdim. “Abi seviyorum bunu. Atın ölümü arpadan olsun” derdi. Antalya’da bir ev almıştı. Emekli olunca oraya yerleşmek istiyordu. Sonra İstanbul Çatalca’da da bir çiftlik kurdu kendine. Hafta sonları oraya kaçardı hep, doğayı çok sevdiği için. 6 yıl önce emekli oldu. İlk işi Antalya’daki evini sattı. “Seni bırakıp gidemem” diyerek. “Sen kalmak istiyorsan ben bundan sadece mutlu olurum” dedim. Benimle çalışmaya devam etti. Pandemi başlayınca “İbo ben işe ne zaman giderim, ne zaman gitmem belli değil. Sen de boşuna gelme. Kal çiftliğinde” dedim.
Ender olarak geliyor, halimi hatırımı denetliyor gidiyordu. 1,5 yıl kadar önce geldi. Hafif sekiyordu ama derdini asla söylemezdi. “Neyin var İbo” dedim. “Bir şey yok abi hafif kalçam ağrıyor” dedi. O hafif diyorsa pek hafif değil demekti. Çünkü kendisi dışında herkesin en ufak derdini önemsediğini ama kendisi ile hiç ilgilenmediğini bilirdim. Bakmazdı kendine. Hemen Prof. Azmi Hamzaoğlu’ndan bir randevu aldık, gitti. Sevgili dostum Azmi Hoca aradı ertesi gün. “Fatih, kalçada bir şey buldum. Pek iyi görünmüyor ve buraya bir yerden gelmiş. Patolojiye yolladım. Sen de İbo’yu bir onkoloğa götür” dedi. Azmi Hoca haklı idi. İbo’da akciğer kanseri vardı. Pandemi döneminde başlamıştı. Çok de erken evrede değildi. Türkiye’nin en iyi hastanelerinde, bilebildiğimiz en iyi doktorları ile bir tedavi süreci başladı. Florence Nightingale’de ilgili doktor karamsar konuşunca, Liv’e, Liv’deki tedavi olumlu sonuç vermemeye başlayınca methini işittiğimiz Çam Sakura Onkoloji bölümüne gittik. Hiçbiri para etmedi. En yeni, en deneysel tedaviler uygulandı. Yetmedi. Hastalığın inatçı bir türüydü. İbo da inatçı idi. Yalvarmalarıma rağmen hala gizli gizli sigara içiyor, belki de hayatında ilk defa bana yalan söyleyerek “İçmiyorum abi" diyordu.
Ve doktorlarının tüm çabasına, tüm ihtimamına rağmen cuma günü 30 yıllık can yoldaşımı kaybettik. Vasiyeti Sivas’ta, Gürün’de annesinin yanına gömülmekti. Kızımla beraber, çok sevgili İbomuzu toprağa vermek, vedalaşmak üzere Sivas’ın Gürün ilçesinin, Suçatı köyüne götürdük. Beraber büyüdüğü, kimi hakim, kimi savcı, kimi müdür, kimi işadamı olmuş, kimi köyünde kalmış sevenleri, ablaları kardeşleri ile birlikte, ilkokulu okuduğu okulun arkasında tertemiz köy mezarlığında, masmavi bir göğün altında sonsuza kadar yatacağı yere, çok sevdiği annesinin koluna uzatsa dokunabileceği kadar yakınına koyduk İbrahim’i. Kendi kızı gibi sevdiği Zeynep ve kızı Helin yan yana dua ettiler kabri başında. Benim ise canımdan can, içimden bir parça gitti. Kardeş kaybı nasıl bir şeymiş onu öğrendim. Ve kusura bakmayın ama yazı yazacak halim falan yoktu. Hala da pek var sayılmaz. Bu satırları bile güçlükle yazıyorum. Bir tek kişinin bile arkasından tek kötü söz söyleyemeyeceği, boğazından hayatında tek lokma haram geçmemiş, bir kez bile hak yememiş, insandan öte bir insan evladını, 30 yıllık dostumu, canımın bir parçasını yitirdim. Anlayışla karşılayın. TEŞEKKÜR Sevgili İbrahim Sarıkaya’nın hastalığı sırasında ondan tüm ihtimamlarını ve mesleki bilgileri esirgemeyen tüm doktorlara ama özellikle ve özellikle Çam Sakura Hastanesi Koordinatör Başhekimi, değerli hekim Prof. Dr. Nurettin Yiyit’e, Onkoloji Uzmanı Dr. Gökmen Umut Erdem’e, Çam Sakura Onkoloji bölümünde müthiş bir özveri ile çalıştıklarına şehadet edebileceğim tüm sağlık personeline, tüm hemşirelere, tüm destek personeline sadece teşekkürlerimi değil minnetlerimi sunuyorum. Sağ olsunlar. Var olsunlar. Elleri dert görmesin.

FatihAltaylı
X’te yanıtla

X’te yazı hakkında yorumlarınızı paylaşın.

  • Geçmiş yazılar

Tümü
Keşke sadece 450 bin mağdur olsa
Köşe Yazıları
Keşke sadece 450 bin mağdur olsa

Fatih Altaylı

Kasım 18, 2026

Bir hafta iki olay mı!
Köşe Yazıları
Bir hafta iki olay mı!

Fatih Altaylı

Kasım 17, 2026

Gerçek liste açıklanmayınca yalanı inandırıcı olur
Köşe Yazıları
Gerçek liste açıklanmayınca yalanı inandırıcı olur

Fatih Altaylı

Kasım 16, 2026

  • Videolar

Tümü
Fatih Altaylı ile Pazar Sohbeti: "Bergen'i filmden önce tanımıyordum!" görseli
3 Gün Önce
FatihAltaylı
YouTube
Farah Zeynep AbdullahFatih Altaylı ile Pazar Sohbeti: "Bergen'i filmden önce tanımıyordum!"Hayattaki gerçek lüks, kaliteli bir uykudur. Kaliteli uyku deneyimini keşfetmek için Yatsan mağazaları ve yatsan.com’a davetlisiniz. www.yatsan.com Teke Tek Bilim ▷ https://www.youtube.com/@TekeTekBilim 00:00 Giriş 01:36 Farah ismi, Irak/Erbil kökleri 02:58 Nasıl bir aileye doğdu? 04:28 İngiltere’ye taşınması 08:29 İsteyince ağlamak, oyunculuk yöntemi 10:07 İlk dizi Öyle Bir Geçer Zaman Ki 11:48 Şöhret ve ailenin desteği 18:47 Yılmaz Güney tweeti ve linç 24:08 Kanye West konseri eleştirisi 27:27 Bergen filmi, galada Erik Dalı 30:27 Yeni oyun: Marie Antoinette 33:10 “Bünyem dizi temposunu kaldırmıyor” 38:38 Korku filmi tutkusu 41:21 Evlilik düşünüyor mu? 46:09 Farah mı Zeynep mi, Michael Scott tişörtü 50:46 Kapanış YouTube kanalına abone olmak için ▷ http://bit.ly/FatihAltayli Gazeteci - Yazar Fatih Altaylı, Youtube kanalına özel gündemi yorumluyor.
Kasım 15, 2026
"İkinci bir Atatürk gelmedi!" görseli
FatihAltaylı
YouTube
Dr. Erol Mütercimler & Fatih Altaylı"İkinci bir Atatürk gelmedi!"Teke Tek Bilim ▷ https://www.youtube.com/@TekeTekBilim 00:00 Giriş 02:19 Mustafa Kemal Atatürk'ün "Devrimcilik" ilkesi 16:20 Atatürk'ün 20. yüzyıla etkisi 20:07 Atatürk'ün basın özgürlüğüne verdiği önem ve İstanbul Basını'na olan küskünlüğü 21:33 Atatürk diktatör müydü? 40:12 Atatürk'ün çoklu parti girişimleri 51:14 Atatürk'ün kurduğu söylenen içki sofraları 1:02:48 Montrö Boğazlar Sözleşmesi 1:08:22 Kapanış YouTube kanalına abone olmak için ▷ http://bit.ly/FatihAltayli Gazeteci - Yazar Fatih Altaylı, Youtube kanalına özel gündemi yorumluyor. #işbirliği
Kasım 10, 2026
Fatih Altaylı ile Pazar Sohbeti: "Hayatım tesadüf dediğimiz şeylerle dolu!" görseli
FatihAltaylı
YouTube
Mehmet GünsürFatih Altaylı ile Pazar Sohbeti: "Hayatım tesadüf dediğimiz şeylerle dolu!"Hayattaki gerçek lüks, kaliteli bir uykudur. Kaliteli uyku deneyimini keşfetmek için Yatsan mağazaları ve yatsan.com’a davetlisiniz. www.yatsan.com Teke Tek Bilim ▷ https://www.youtube.com/@TekeTekBilim YouTube kanalına abone olmak için ▷ http://bit.ly/FatihAltayli 00:00 Giriş 00:54 Türkiye'de zirvedeyken neden İtalya'ya gitti? 01:53 İtalyan Lisesi, Fellini ve Amarcord 05:36 Çocukluk ve aile 07:47 Alaylı bir oyuncu: Çocukken reklam filmleri 8:36 12 yaşında Geçmiş Bahar Mimozaları ve erken şöhret 10:43 Şöhret ve ayakları yere basmak 12:54 Spor ve ekstrem sporlar 13:45 Yemek tutkusu ve Roxy yılları 15:16 Hamam ve Ferzan Özpetek'le tanışma 17:12 İtalya'ya tiyatro için gidiş 19:38 İtalyan mutfağı 21:14 Türkiye kariyeri ve Aşk Tesadüfleri Sever 3 23:02 Muhteşem Yüzyıl ve Şehzade Mustafa 26:23 Dijital diziler ve ulusal kanal dizileri 28:01 İtalya'da kızı Cloe ile dizi 30:52 Çocukları ve sanatçı aile 33:36 Yeni projeler: Aşk Tesadüfleri Sever 3 ve Hakikatin Ölümü 34:16 Bol paça ve moda 35:28 Eşi ve tanışma hikâyesi 37:15 Rollerin etkisi: Martıların Efendisi 41:05 Türkiye ve İtalya'da çalışma şartları 43:13 İtalyan sineması bunalımda mı? 45:40 Claudia Cardinale belgeseli 46:04 Edwige Fenech anekdotu 47:34 Tesadüf yoktur: Falcı ve reenkarnasyon hikâyesi 50:16 Kapanış
Kasım 8, 2026