Lexus LM 350: Başka yerde yok

Bu nasıl bir şey?

Uzunca bir süreden beri, özellikle genç okurlardan sitemli mailler geliyordu.

Bu mailler hülasa olarak şunu söylüyordu: “Fatih Abi, bilim, siyaset iyi hoş da otomobil test yazı ve videoları niye artık yayınlamıyorsun”

Ben de onlara yanıt olarak “Yeterince yapan var. Ben de eksik kalayım” diyor, “Abi gerçekten iyi yapanlar var ama sen otomobilin verdiği duyguyu çok iyi yansıtıyordun” yanıtını alıyordum.

Doğrusunu isterseniz, yeni otomobilleri denemeyi ben de seviyorum ama vaktimin olmadığını düşünüyordum. Bunca işin arasına bir de otomobil denemeleri sokmak akıllıca olmazdı.

Sonra düşündüm, biraz daha iyi bir zaman planlaması ise bunu yapabilirim dedim.

Tabii ara verince başlamak zordur.

Nereden başlayayım diye düşünürken, bu sayfanın tepesinde zaman zaman reklamlarını gördüğüm ve diğer hiçbir otomobile benzemeyen bir “şeyi” deneyerek başlamaya karar verdim.

Lexus LM’i.

Benim zaafım olan bazı otomobil markaları vardır.

Eskiden beri okuyanlar bilir.

Lexus da bu birkaç marka arasındadır.

Zaten benim söylememe de gerek yok, Toyota grubunun bu Premium markasının dünyanın muhtemelen en kaliteli, en güvenilir ve en az sorun çıkaran otomobillerini yaptığı, sektörün bildiği bir gerçek ve kilometre başına arıza istatistiklerinin somut olarak ortaya koyduğu bir veridir.

Otomobil testlerine Lexus LM ile başlamak istememin nedeni ise, Lexus’un bu model ile yepyeni bir segment açıyor olması idi. Bu yüzden bu yeni modeli ‘şey” diye tanımlamayı tercih ettim ve Lexus’a bu “şeyi” denemek istediğimi söyledim.

Lexus da bana “sürücülü” bir LM yolladı.

“’Yaşlandın artık otomobil kullanma’ mı demek istiyorsunuz” diye sorunca da “Olur mu öyle hiç, sadece LM’in tadı arkada oturunca daha iyi çıkar diye böyle yaptık” dediler.

Haklı olduklarını daha sonra anladım.

Lexus LM kapının önüne gelince, ben de kapıya çıktım.

Yolun kenarındaki cebe park etmiş LM’in önünde Azerbaycan plakalı bir Rolls-Royce duruyordu ama LM sokaktakilerin ilgisini Rolls-Royce’tan daha çok çekmişti.

Business class’lı van 

İki koltuğu birbirinden ayıran konsolun üzerinde otomobilin sonradan öğreneceğim pek çok özelliğini kumanda ettiği belli olan dokunmatik ekranlı kumandalar ve onun altında da içine pek çok şeyi koyabileceğiniz tam annemlik dolap ve çekmeceler vardı.

Koltuklar ve önündeki bacak mesafesi bir NBA oyuncusunun bile rahatça oturup bacaklarını uzatabileceği kadar genişti ve “oturma salonu” geniş camlardan ve cam tavandan gelen bolca ışıkla aydınlanıyordu.

Ancak bu aydınlığı azaltmak parmaklarınızın ucundaki kumandaya bağlı idi.

Sürücü ile selamlaştıktan sonra sürücü bölmesi ile arka tarafı ayıran camı önümdeki kumandayı kullanarak kapattım. Böylelikle arka tarafta konuşulanların ben istemedikçe ön bölmeden duyulmasını engelledim. Ama camdan ön bölümü görebiliyordum.

Ama bu cam istenirse yine kumanda ile elektrostatik olarak karartılabiliyor ve tam bir “mahremiyet” sağlanabiliyordu.

Bu ara bölme camının hemen altında ise dev ama dev diyorsam hakikaten dev bir ekran vardı.

48 inçlik bir televizyon ekranı.

Minibüs görüntüsünde otomobil süspansiyonu

Ben tüm bunlarla oyalanırken sürücümüz elektronik haberleşme sistemi ile nereye gideceğimizi sordu ve yola çıktık.

Ancak ne bir ses ne bir gürültü ne de bir titreşim…

Lexus LM 350’nin hibrit bir araç olduğunu anladım.

Ve yaklaşık 50 metre sonra Lexus LM’i Mercedes veya diğer markaların minibüsleri ile niye karşılaştırmamak gerektiğini de çözdüm.

Bu başka bir “şeydi”.

Bu minibüs formu verilmiş bir otomobildi.

Lexus buna “MPV” ya da “Minivan” diyordu ama içi pek de mini değildi.

Üstelik süspansiyonu otomobil süspansiyonuydu ve Nişantaşı’nın parke sokaklarında hiç sarsılmadan, sanki S serisi bir Mercedes ya da 7 serisi bir BMW’de ilerliyormuşçasına hatta onlardan bile daha konforlu ilerlememizi sağlayan aktif bir süspansiyona sahipti.

Delilik alameti: Home theater’da kendimi izledim

LM 350 beni gideceğim yere doğru götürürken ben de televizyonu açtım ve 48 inçlik erkandan son derece psikopatça bir hareketle kendi Youtube programımı izlemeye başladım. Mark Levinson ses düzeneği ile ilk kez kendimi “Home theater” ses sistemi ile izleme şansını Lexus LM’de buldum.

Bu arada otomobilin arka tarafını keşfetmeyi de sürdürüyordum.

Dikkatimi çeken iç mekandaki deri bolluğu ve her yerdeki dikiş ve malzeme kalitesi oldu.

Lexus ustaları gerçekten müthiş bir iş çıkarmışlardı.

4 tekerden çekiş

Lexus LM 350’nin 2,5 litrelik 250 beygir gücünde hibrit bir motoru var ve bu motor aracı 8 saniye gibi bir sürede 100 km sürate çıkarıyor çıkarmasına da asıl önemli özelliği sessizliği ve sarsıntısızlığı. 

Şehir içi trafiğinde ise elektrik motoru devreye girdiği için çıt çıkarmadan ilerliyor ve ciddi bir yakıt tasarrufu da sağlıyor. Otomatik şanzıman ile motorun uyumu da müthiş. Vites değişimlerini hissetmiyorsunuz bile. Bu ebatta ve minibüs görüntülü aracın bu kadar “smooth” (Kusura bakmayın Türkçe karşılığını bulamadım) bir gidişi olması şaşırtıcı.

Dönüşte otomobilin sürücü bölümüne de bakmak istiyorum.

Orası da gayet Lexus.

Şık deri döşemeler, aralardaki ahşap dokunuşlar, geniş ekran, dijital göstergeler arka bölmeden farksız.

Her yerden kalite damlıyor.

“İsterseniz kullanabilirsiniz” teklifini hemen değerlendiriyorum.

Direksiyona geçiyorum.

İlk anladığım şu oluyor.

Arkada oturmak daha iyi. Sürücü bölmesinde aynı kalite hissi var ama aynı genişlik hissi yok.

Yine de yumuşacık vites koluna dokunuyorum ve yola çıkıyoruz.

Sessiz ve sedasız.

Gaza yüklenince benzinli motor devreye giriyor ama hâlâ ses çok az ve otomobil/minibüs fırlıyor. Benim günlük kullandığım 7 serisi BMW ile hemen hemen aynı performansa sahip olduğunu hissediyorum.