Utanmaz federasyondan milli takım kaptanına büyük ayıp

Özgür Özel’in bendeki ilk karnesi

Türk Milli Futbol Takımı, iki gün sonra önemli bir maça çıkacak.

Birkaç ay önce, hazırlık maçında 6-1 yenildiğimiz Avusturya ile ilk 8 takım arasına kalmak için mücadele edeceğiz.

Bana göre Avusturya turnuvanın en güçlü takımlarından ve şampiyonluk adaylarından biri ama bizim çocukların da Avusturya’ya karşı oldukça motive olduğunu ve 26 Mart’taki o farklı skorun sportif intikamını almak için sahaya çıkacaklarını da biliyoruz.

Şansları da yok değil.

Gönlümüz, kalbimiz onlarla.

Başaracaklarına inanıyoruz.

Ancak gönlümüzün ve kalbimizin onlarla olması, Türkiye Futbol Federasyonu’nun gördüğüm en kötü, en berbat ve muhtemelen en “iğrenç” yönetilen federasyonu olduğu gerçeğini ne değiştiriyor ne de unutturuyor!

Ve bu federasyon yönetiminin sadece beceriksiz ve basiretsiz değil, insanlıktan ve zarafetten de nasibini almadığını da artık biliyoruz.

Bunu neye dayanarak mı söylüyorum!

Anlatayım.

Bülent Korkmaz’ı herhalde hatırlıyorsunuzdur.

Galatasaray’ın kaptanıydı ama aynı zamanda milli takımın da kaptanlığını yaptı.

Galatasaray ile Avrupa Şampiyonu olduktan iki yıl sonra milli takım forması ile Dünya Kupası finallerinde Dünya 3.’sü olan takımda yer aldı.

Tam tamına 102 kere milli oldu.

102 kez milli forma için ter döktü.

Millilerin büyük başarılarında sahada hep o vardı.

Hiçbir polemiğin içinde yer almayan, her sporseverin saygı ve sevgi duyduğu bir spor adamı olarak da yoluna devam ediyor.

Milli takımın eski kaptanı ve 102 kez milli Bülent Korkmaz, Türkiye Milli Takımı’nın Euro 2024’deki maçlarından birini izlemek için Türkiye Futbol Federasyonu yönetiminden 1 adet bilet rica ediyor.

Beni maça götürün, uçak biletimi alın, otelimi ayarlayın falan demiyor.

İstediği şey en azından Türkiye’nin bir maçı için 1 bilet.

Futbol Federasyonu ne yapıyor!

Bırakın bileti Bülent Korkmaz’a yanıt bile vermiyor.

Siyasetçileri, pespaye sözde gazetecileri, iktidar yandaşlarını, eski yeni FETÖ’cüleri toplamda 600 küsur kişiyi sizin benim kesemden özel uçaklı, yemeli, içmeli, yatmalı Almanya’ya götüren Türkiye Futbol Federasyonu adlı rezillik, milli takım kaptanına, Dünya 3.’sü olmuş takımın oyuncusuna, 102 kez milli formayı giymiş bir milli futbolcuya tek bir bileti çok görüyor ve bunu vermeyeceğini söylemeye bile tenezzül etmiyor.

Medeni ülkeler, insanlıktan nasibi almış federasyonlar ülkelerinin simgeleşmiş, başarılı futbolcularını turnuvaya davet eder, genç oyuncuların motivasyonuna bu yolla katkıda bulunmaya çalışırken Türkiye Futbol Federasyonu’nu yönettiğini zanneden andavallıların yaptığı işte bu.

Türkiye bu edepsiz, utanmaz federasyondan bir an önce kurtulmalıdır.

Yerine geçecek adam fanatik Fenerbahçeli Servet Yardımcı imiş.

Olsun.

Önemli olan hangi takımı tuttuğu değil.

Önemli olan insan olup olmadığı.

Dün Youtube kanalımda CHP lideri Özgür Özel’i konuk ettim.

Milyonlarca kişi izledi, izlenmeye de devam ediyor.

Program Özel’in konuk olduğu televizyon programlarından çok daha fazla izlendi, izlenmeden daha da önemlisi çok da etkili oldu, gündem oldu.

Sorulması gereken ne varsa sordum, verilebilecek tüm yanıtları aldım.

Gerek yorumlardan gerekse bana doğrudan gelen mesajlardan anladığım, Özgür Özel’in performansı oldukça beğenilmiş, genel kanaat olumlu. Özellikle de kadınlar çok beğenmiş.

Benim şahsi kanaatlerimi de soranlar oldu.

Onlara da burada toptan yanıt vermiş olayım.

42 yıldır gazetecilik, 31 yıldır televizyon programı yapıyorum.

Teke Tek’te Türkiye’deki yaşayan veya yaşamayan neredeyse tüm siyasetçileri ağırladım.

Mevcut siyasi liderlerden karşıma oturmayan tek kişi Devlet Bahçeli’dir, Müsavvat Dervişoğlu ile de henüz daha çok yeni olduğu için program yapma fırsatım olmadı.

Cumhuriyet Halk Partisi’nin de tüm liderleri ile program yaptım.

Bülent Ecevit, Deniz Baykal (Kendisi Teke Tek’in ilk konuğuydu), Hikmet Çetin, Altan Öymen, Kemal Kılıçdaroğlu ve hatta lider olmasa da Cumhurbaşkanı adayı Muharrem İnce ile.

Tüm bu isimler arasında röportaj performansı olarak Özgür Özel’i Bülent Ecevit’in ardından 2. sıraya koyarım.

Bülent Ecevit konulara hakimiyeti, zekası, belagati, üslubu, temposu ile Süleyman Demirel’in yanı sıra benim gördüğüm en iyi iki liderden biriydi.

Onların ardına Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı koyarım. Ardına koymamın nedeni ise Ecevit ve Demirel’in konuşurken yardım almamaları, Erdoğan’ın ise programlar sırasında zaman zaman danışmanlarının gösterdiği pankartlardan tüyo almasıdır. Yoksa belagat, hitabet olarak o da çok üst seviyede.

Sosyal demokrat liderlerde ise Deniz Baykal sürekli “ııh, ıh, ıh” diyerek kesik kesik konuşması ile, Kemal Kılıçdaroğlu ise en gollük pasları bile bırakın rakip kaleye gol, hadi golden vazgeçtik auta bile atamayıp neredeyse kendi kalesine gole çevirmesiyle maluldü.

Öyle ki, Kılıçdaroğlu CHP Genel Başkanı iken konuk etmeye en korktuğum kişiydi.

Çünkü CHP taraftarları, onun yetersizliğinin faturasını bana çıkarmaya meyilli olurdu genelde.

Dediğim gibi, Özgür Özel Ecevit’ten sonra gördüğüm en iyi konuşan sosyal demokrat lider.

Ağzı iyi laf yapıyor, konulara hakim, çekinmiyor, korkmuyor, mesajlarını olabildiğince doğru veriyor ve hepsinden önemlisi “samimiyet duygusu” veriyor, çok halktan biri gibi görünüyor.

Ege şivesinden kurtulamaması bile bu duyguyu güçlendiriyor.

Ve giderek de genel başkan yardımcılığı günlerindeki hitabet gücüne dönüyor, koltuğuna ısındıkça daha iyi performans veriyor.

Tıpkı takımına alıştıkça daha iyi oynayan bir futbolcu gibi.

Doğrusunu isterseniz genel başkan olarak ilk kez ağırladığım Özgür Özel’i oldukça başarılı buldum.

Tabii en iyi hakem zaman.

O da zaten hızla geçiyor!

Yeni lüks ve Chez L’Ami Louis

Dün keyfim kaçtı biraz.

Dünya lüks devi LVMH’nin sahibi ve dünyanın en zengin insanı Bernard Arnault Paris’te küçücük bir restoranı satın almış.

Paris’in pek de lüks sayılmayacak 3. bölgesinde, ahşap duvarları 100 yıldır boyanmaktan ve eskilikten kararmış, soba ile ısıtılan, masa örtüleri lekeli, yerleri ucuz mozaik döşemeli, sandalyeleri kırık dökük, masaları gıcırdayan garsonlarının büyük bölümü neredeyse 1924 yılında kurumuş restoran ile yaşıt bir minik lokantayı.

Chez L’Ami Louis’yi.

Şef Antoine Magnin’in 1927’de açtığı ve o günden bugüne hiçbir değişime uğramamış Ami Louis benim Paris’te en sevdiğim üç beş lokantadan biridir.

Dışardan baktığın zaman içine girme isteği uyandırmayan, içine girdiğin zaman “Acaba temiz bir yer midir?” diye kendi kendine soracağın bu minik bistro bana göre Paris’in en iyi patates kızartmasını, en iyi tavuğunu ve horozunu, en iyi kuzusunu ve en iyi dana pirzolasını yapar.