
Fatih Altaylı
Yazı İçeriği
45 günde 4 kat ceza ne ya!
Acele işe şeytan karışır
Derwall’in Türkiye’ye gelişinin gerçek hikayesi
Sözünün eridir ya!
45 günde 4 kat ceza ne ya!
Fatih Altaylı
Kasım 22, 2026
Yazı İçeriği
45 günde 4 kat ceza ne ya!
Acele işe şeytan karışır
Derwall’in Türkiye’ye gelişinin gerçek hikayesi
Sözünün eridir ya!
Bundan 6 sene kadar önce, Boğaz köprülerinde her iki yönde de ücret tahakkuk ettirildiğini yazdığım zaman Karayolları Genel Müdürlüğü bu iddiamı yalanladı. Eğer bugünkü yasalar o gün geçerli olsaydı, muhtemelen “halkı yanıltıcı bilgiyi yaymaktan” yargılanabilirdim.
Oysa elimde kayıtlar vardı.
Israrlı olunca, Karayolları kıvırmaya başladı, “Aynı gün içinde geri dönüş olmazsa o zaman ücretlendirme yapılıyor” gibi bir yanıt verdi.
Bugün geldiğimiz noktayı biliyorsunuz, on yıllarca sadece Avrupa’dan Asya’ya geçerken ücret alınan Boğaz köprülerinden artık iki yöne geçişlerde de ücret alınıyor. Yani çaktırmadan yüzde 100 zam yapılmış oldu.
Şimdi ise başka bir rezaleti konuşuyoruz. HGS rezaletini.
“Bakiye yok” bahanesi ile hesabında para olan HGS kullanıcılarına bile ceza uygulanıyor. Durumdan haberi bile olmayan kullanıcıya 15 gün içinde ödenmeyen ücret için iki katı, 45 gün içinde ödenmeyen ücret için 4 katı ceza uygulanıyor. Hem haksız hem de fahiş bir ceza uygulaması.
Bu cezaların tahsilatı için iktidar mensuplarının avukat çocuklarına veya onların ortak olduğu hukuk firmalarına vekalet verilmiş olduğu iddiaları da işin tuzu biberi. Adliyelere binen ekstra yük de cabası.
İşin teknik boyutunu bir yana bırakın, 15 günde yüzde 100, 45 günde 4 katı ödeme uygulaması ne kabul edilebilir ne de akla mantığa sığar.
Öncelikle bunun çözülmesi lazım. Kamu alacaklarının tahsilinde uygulanan esaslar belli.
Bunun dışında bir uygulama kabul edilemez.
Acele işe şeytan karışır
İktidarı destekleyen gazetelerin haberlerine bakılırsa, Türkiye ikinci nükleer santrali için de gün sayıyor. Yeri Sinop olarak belirlenen santralin yapımı için iki ülkeden talipler varmış. Kanada ve Güney Kore firmaları iki farklı santral tipi için yarışıyormuş.
Hatta o da az gelmiş olmalı ki, Trakya’nın Karadeniz kıyısında, İğneada civarlarında üçüncü nükleer santralimizin yapılacağı, burası için de Çin, ABD ve Rusya ile temasların sürdüğü yazılmış haberde.
Okuyunca şaşırdım.
Çin mevcut politik şartlarda Türkiye’de değil nükleer santral, telefon santrali yatırımı bile yapmaz. ABD’yi bilemem ama Rusya önce elindeki Akkuyu Santrali’ni bitirsin derim.
Akkuyu Nükleer Santrali için Türkiye Cumhuriyeti Devleti 2007 yılında ihaleye çıkacaktı. İhaleye Kanada, ABD, Fransa ve G. Kore firmalarının katılması bekleniyordu. Ancak ihale tarihi yaklaştıkça, bu ülkelerin hiçbirinden katılım olmayacağı yavaş yavaş netleşmeye başladı. İhaleye katılım olmaması, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı açısından son derece olumsuz bir tablo yaratacaktı. Dönemin bakanı, enerji alanındaki yatırımlarıyla bilinen bir iş insanından ihaleye girmesini talep etti. İş insanı “Ben ihaleye girmem ama istiyorsanız nükleer santrali kendi yatırımım olarak yaparım. Bana lisans verin ve yer gösterin yeter” dedi.
Bununla da yetinmedi, bakanlığa nükleer lisansı için başvurdu. Ancak bakanlık bunu kabul etmedi.
Bunun üzerine iş insanı bir konsorsiyum kurarak ve Rus firmaları ile anlaşarak ihaleye “tek katılımcı” olarak girdi.
Ancak Danıştay tarafından ihale iptal edildi.
Bunun üzerine Türk firma sistemden çıktı. Türkiye ile Rusya arasında devletlerarası anlaşma ile Akkuyu Nükleer Santrali’nin yapım işi Rusya’ya verildi. Daha doğrusu, Türkiye araziyi verecek, Rusya ise bu arazi üzerinde inşa edip sahibi olacağı santralden Türkiye’ye kilovatsaati 12,1 centten elektrik satacaktı. Santralin sahibi Türkiye değil Rusya olacaktı. Türkiye burada üretilecek elektriği satın alma garantisi veriyordu.
Anlaşma 2010 yılında imzalandı. Santralin yapım süresi, gerekli izinler alındıktan, ruhsatlar çıkarıldıktan sonra 7 yıl olarak belirlenmişti. Nükleer santralin liman ve deniz hidroteknik yapılarının inşası için 2015 yılında Cengiz İnşaat ile anlaşıldı. 2017 yılında Kolin, Kalyon ve Cengiz’in santrale ortak olması konusunda bir ön anlaşma imzalandı. Ancak daha sonra bu ortaklık olmadı.
Ve 2018 yılında santralin gövdesinin inşaatına başlandı. İlk ünitenin Cumhuriyet’in 100. yılına yetişmesi planlanıyordu. Yetişmedi. Şimdi “en iyi ihtimalle” 2027 sonuna kadar 1200 MW’lık ilk ünitenin tamamlanması planlanıyor.
İlk ihaleden 19, ilk anlaşmadan 16 yıl sonra. İnşallah ilk ünite, yani toplam gücün dörtte birlik kısmı bitecek.
Şunu da söyleyeyim, bu gecikmeden Türkiye’nin çok büyük bir zararı yok çünkü Akkuyu’dan satın alınacak elektrik pahalı bir elektrik. Devletin satın aldığı ortalama elektrik fiyatının üzerinde bir fiyat. Bu yüzden de devreye girmemiş olması, enerji açığı olmadığı müddetçe bir sorun yaratmadı, tam aksine avantaj oldu.
Akkuyu’da durum bu iken, Sinop ve Trakya nükleer santrali haberlerini okuyunca gülüyorum. Akkuyu’da ilk projeler 1970’lerin başında başladı, 55 senede ancak buraya gelebildik.
Sinop ve Trakya ise torunlarımıza yetişirse ne mutlu bize.
Derwall’in Türkiye’ye gelişinin gerçek hikayesi
Sosyal medya, palavraların dolaşıma sokularak inandırıcı hale getirildiği bir alan haline geldi. Siyasette de, sporda da gerçeklerin arasına serpiştirilerek inandırıcı hale getirilmeye çalışılan bir sürü yanlış bilgi ortalıkta dolaşıyor.
Bunlardan sporla ilgili olan biri geçenlerde önüme çıktı. 1980’lerin başında Jupp Derwall’in Galatasaray’a gelişinin öyküsü gerçekle alakası olmayan bir efsane şeklinde anlatılmış, işin kötüsü okuyanlar ya da izleyenler de inanmıştı.
İşin aslını anlatayım, palavralara kimse inanmasın.
Galatasaray, 1983-84 sezonunun başında Yugoslav teknik direktör Tomislav İviç ile anlaşmıştı. Daha sonra Avrupa’nın pek çok devini çalıştıracak olan İviç, dönemin en iyi teknik adamlarından biriydi. Şampiyonluk hasreti çeken Galatasaray’a gelmesi büyük etki ve sükse yapmıştı.
Ancak sezon sonunda İviç, Galatasaray yönetimine gelerek “Bana Avrupa’dan çok iyi teklifler var. Ayrılmak istiyorum” demişti. Benfica ile görüştüğü bir sır değildi.
Bunun üzerine Başkan Ali Uras, iki genç yöneticisini, Alp Yalman ve Faruk Süren’i çağırdı ve “İviç gitti. Gidin, Avrupa’dan iyi bir teknik direktör bulun.” talimatını verdi.
Yalman ve Süren otomobile atlayıp Almanya’ya gittiler. Menajerlerle görüşüyor, teknik direktörlerle toplantılar yapıyorlardı. Mihmandarlıklarını ise Almanya’da yaşayan Galatasaraylı gazeteci Atilla Karsan yapmaktaydı. Bir türlü içlerine sinen bir teknik direktör bulamıyorlardı. Bu arada Alman futbolcu Abramczyk’le de anlaştılar ama teknik direktör konusu hâlâ çözülememişti.
Bir akşam otelde otururken Atilla Karsan “Niye Jupp Derwall ile görüşmüyoruz?” dedi.
Yalman ve Süren güldüler. Jupp Derwall. Almanya’yı bir kez Avrupa Şampiyonu, bir kez dünya ikincisi yapan adam Galatasaray’a gelir miydi! Bırakın gelmeyi kendileri ile görüşür müydü!
Gerçi 1984 Avrupa Şampiyonası’nda Almanya’nın elenmesi sonrası eleştirilerin odağında idi ve onuru kırılmıştı ama yine de Türkiye’ye gelmesi zor bir ihtimaldi.
Atilla Karsan ısrar etti. “Onun çok sevdiği, çok pahalı bir lokanta var. Oraya davet edersek gelir” dedi. Önce lokantada yer ayırttılar. Sonra Karsan Derwall’i aradı. Derwall’in tek sorusu “Eşimle gelebilir miyim?” oldu.
Galatasaray adına kendisiyle görüşen üçlünün kültürü, karizması Derwall’i etkiledi ve önce kulübü ve koşulları görmek için Türkiye’ye geldi. Florya tesislerinde iki sahanın çim yapılmasını şart koştu. Sonra oturacağı evi görmek istedi. Alman Konsolosluğu’nun hemen yanı başında, Saray Arkası Sokak’ta Fenerbahçeli Erdoğan Şenay’ın Boğaz’a tepeden bakan, Boğaz ve İstanbul’a nazır dairesini gösterdiler. Onu da çok beğendi.
Derwall’in Türkiye’ye geliş öyküsü budur.
Almanca da konuşabilen üç kültürlü adam, bir hikaye ve bir hayal.
Aslında bu kadar basit.
Sözünün eridir ya!
CHP’nin kayyumu 2028 seçimlerinde cumhurbaşkanı adayı olmayacağını açıklamış.
Güldüm. 2020, 2021 ve 2022 yıllarında da cumhurbaşkanı adayı olmayacağını söylemişti. Cumhurbaşkanlarının partili olmaması gerektiğini, cumhurbaşkanı adayının partisinin genel başkanlığından istifa etmesi gerektiğini de savunmuştu. Tüm bu sözlerine rağmen partisinin genel başkanı olarak cumhurbaşkanı adayı oldu. Üstelik seçimi kaybederse siyaseti bırakacağını da söylemişti.
Sonrasında olanları biliyorsunuz.
O yüzden söylediği cümlenin hiçbir önemi yok.
Ve bana sorarsanız, 100 bin imza toplayabilirse keşke aday olsa da boyunun ölçüsünü bir alsa.
Ne zaman insan oluruz?
Bizimle aynı fikri savunana değil, düşünen dürüst insanlara saygı duyduğumuz zaman.
X’te yazı hakkında yorumlarınızı paylaşın.
Geçmiş yazılar
Videolar







