Bölünmeden sadece Türkler mi korkmalı!

Bölünmeden sadece Türkler mi korkmalı!

"AŞIRI milliyetçi" Kürt siyasetinin, "Kürt faşistlerinin" ve "Kürt askeri vesayetinin temsilcilerinin" Türkiye Cumhuriyeti Devleti'ni ve Kürt'üyle, Türk'üyle bu ülkeyi seven vatandaşlarını korkutmak, ürkütmek, sindirmek ve her gün yenisi eklenen anlamlı anlamsız taleplerini kabul ettirmek için kullandığı bir "sopa" var:
"Bölünme sopası,"
Bazen makul, bazen şımarıkça talepleri karşılanmadıkça veya karşılanan her bir talebin yerine iki taleple geldikçe tehdidi de ihmal etmiyorlar:
"Bakın bu talepler kabul edilmezse iş bölünmeye gider, Biz bölünme istemiyoruz ama bölünme kaçınılmaz olur,"
Hepimizde de "Aman ha bölünmeyelim" korkusu var ya, "Durun bakarız" yanıtı veriyoruz her seferinde,
Olacağından değil ya, bir de farklı düşünelim bakalım,
Diyelim ki Kürt faşistlerinin dediği noktaya geldik,
Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin toprakları bölündü,
Kürt milliyetçilerinin ve Kürt faşistlerinin "Kürt coğrafyası" dediği bölgede bir Kürt devleti kuruldu,
Burada her iki tarafın da kaybedeceği açık ama sizce "kim daha çok kaybeder"?
Ya da daha doğru şekilde sorayım:
"Türkiye'nin bölünmesinden hepimiz kaygı duyarız ama daha çok kaygı duyması gereken kim?"
Türkler mi, Kürtler mi?
Nevruz'da ortalığı yakıp yıkan Kürt kardeşime sormak isterim: Barzani'nin yönetiminde daha demokratik bir ülkeye sahip olacağınıza gerçekten inanıyor musunuz?
O çocukları sokağa salan anneler, o zaman daha modern, daha gelişmiş kentlerde, daha insanca koşullar altında yaşayacağınızdan emin misiniz?
Bugün Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı'na ağızlarına geleni söyleyebilen Kürt siyasetçiler, o zaman Abdullah Öcalan'a da aynı şekilde hitap edebilecek misiniz?
Siyaset yapmak isteyen Kürt gençleri, PKK'nın askeri vesayetini aşabilecekler mi?
Bengi Yıldız, Bodrum tatiline pasaportla gelmeyi isteyecek mi?
Sakın yanlış anlamayın,
Ne tehdit ediyorum, ne yeni bir politika üretiyorum, ne de bir nüfus mübadelesini öneriyorum,
Sadece "basit bir hesap" koyuyorum herkesin önüne,

Bir infaz koruma memurundan mektup

DÜN yazmıştım, bir infaz koruma memurunun mektubunu, aynı mesleği yapan kızının hatırı için yayınlayacağımı,
Nedim Şener'in kızı gibi, babasını seven ve mesleğini devam ettiren bir kızın mektubu:
"Sevgili Fatih Bey,
Ben Pozantı Ceza İnfaz Kurumu'nda görev yapan bir babanın kızıyım, Size bu mail'i atma gereği duydum; çünkü ne insanlara anlatacak halimiz, ne de başımızı dik tutacak dermanımız kaldı,
2009 yılının kasım ayında ben de İnfaz Koruma Memuru olarak göreve başladım, Yıllardır neden 'GARDİYAN' bir babanın kızı olarak yaşadığımı bu mesleğin içine girince çok daha iyi anladım, Mesleki sır olarak, yaşadıklarımızın bizim ezilmişliklerimizin üstünün örtülmesinin, savunmasız bırakılışımızın bizlerde YETER çığlıklarının en yükseğe çıktığı; ancak siz basın mensuplarının kulaklarınızı tıkadığı bir noktadayız, Binlerce insanın onuru, gururu, namusu ve şerefiyle, ekmeğiyle oynayıp tek taraflı yargılama ve infazın adı ne zamandan beri haber yapmak oldu,
İşkenceci biz miyiz, yoksa bizi dinlemeden haber yapıp başlarımızı öne eğdiren sizler mi?
Sayın Nedim Şener'in konuşmasını kesip biçip sadece bir kısmını alarak 'CEZAEVLERİNDE İNSANLIK DIŞI UYGULAMA' diye haber yaptılar, Acaba biliyorlar mı ki, kanunda biz memurların bile o kapıdan ötmeden girme gibi bir zorunluluğumuz var, Anlayacağınız, o insanlık dışı diye bahsedilen uygulama her sabah o işyerine girerken biz memurlara, müdürlere, hatta savcılara uygulanan muameledir, Ve hepsi içerideki mahkûmların güvenliği içindir, Yani insanlıktan çıktığımız için değil; kanunlar böyle uygun gördüğü için yapılıyor o aramalar,
Ya şimdi, Pozantı'da tecavüz, Osmaniye'de işkence, Kocaeli'nde Çakıcı'ya silah sokuluyor haberleri hepsi yalanlandı, üstüne bizlere atılan iftiralar bu ülkedeki vatan hainlerinin yanına kâr kaldı, Bizler 1980'lerin gardiyanları değil, Avrupa'da teröristin insan hakları çerçevesinde cezasını çekmesini sağlayan tek ülkeyiz,
Özgürlüklerin kısıtlanıp insanların dört duvar arasında yıllarını geçirmesinin sebebi bizler değiliz,
Toplumun dışladığı insanlara hayatını adayan, canını düşünmeden katilleri, hırsızları yeniden topluma kazandırmaya çalışan meslek grubuyuz, Son 2 yıl içinde ne kadar infaz koruma memuru canına kıydı haberiniz var mı?
Bugün evine, çocuklarına, iş stresini yansıtmamak için kapının dışında ne kadar gözyaşı akıtan infaz koruma memuru var biliyor musunuz?
Parmaklıklar ardında, gün ışığı olmadan çalışmanın, tehdit edilmenin, emeğinizin karşılığını alamamanın, sosyal hayattan işkenceci diye soyutlanmanın nasıl bir his olduğunu biliyor musunuz?
Emin olun evde çocuğuna tahammül edemeyen bir baba, oradaki çocuklara veriyor tüm sevgisini,
Ben daha 23 yaşındayım, Her ay verdiği maaşın dışında, iyi olarak bu mesleğin bize kattığı hiçbir şey yok, Ama ben yine de gurur duyuyorum yaptığım bu meslekle,
Öyle ki, evde eşine, çocuklarına, dışarıda komşularına, dostlarına, işte meslektaşlarına dayanamayıp sızlanan insanları gördükçe ben ne kadar sabırlı, onurlu insanlar olduğumuzu daha da ve daha da iyi anlıyorum,"

Not: İyi hoş da, bir meslekte kötülerin veya yanlış yapanların olması, o mesleğin tüm mensuplarını aynı duruma sokmaz, İkincisi, Pozantı'yla ilgili iddialar ne yazık ki Adalet Bakanlığı soruşturmasıyla doğrulandı, Ben ne diyeyim şimdi,