Doğulu sohbetler

Doğulu sohbetler

SON zamanlarda Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da birkaç kent gezdim. Gittiğim kentin iş hayatına yön veren isimlerle görüştüm. İlginçtir, bu kentlerde ekonomik etkinliğin önemli noktalarında duran işadamlarının hemen hemen tamamı "cemaat' mensupları. Özellikle de eğitim faaliyetlerinde cemaatle birlikte hareket eden insanlar. Barış süreci konusundaki görüşlerini merak ediyordum. Daha önce PKK'nın hedefinde olan bu işadamlarının tümünde barış sürecine koşulsuz bir destek olduğunu gördüm. Sürecin bölgeye büyük bir huzur getirdiğini, bunun daha ilk aşamada işe ve aşa dönüşmeye başladığını anlattılar. Yansımaları hemen görülmeye başlamıştı. Kalıcı ve tam bir barışın bölgede çok şeyi değiştireceğini düşünüyorlardı. Hükümetin bu konuyu savsaklamaması gerektiğini, adımları hızla ve cesaretle atmasının çözümü kolaylaştıracağını söylediler. Genç PKK'lıların yarattığı sorunların farkında olduklarını ifade ediyorlar, bunun genişleyip derinlik kazanmasının önüne ancak hızlı adımlarla geçilebileceğine inanıyorlardı. Cemaatin sürece karşı olduğu yolundaki iddialara ise "Bizim böyle bir şeyden haberimiz yok ama karşı olduğunu zannetmiyoruz. Biz de cemaatteniz ve süreci destekliyoruz' ortak yanıtını aldım. Laf buraya gelince "iktidar ile cemaat arasında bir çekişme olup olmadığını' da konuştuk. Böyle bir çekişme olduğuna inanmıyorlardı. Aynı zamanda işadamlarını da bir araya getiren bir sivil toplum örgütünün de yöneticisi olan birisi, "Basında biz de okuyoruz bunları. Ankara'da ve İstanbul'da bürokrasiyle ilgili bir çekişme, bir anlaşmazlık olabilir ama bize yansıyan bir şey yok' dedi. "Yansımanın' anlamını sordum. "Bizlere 'AK Parti'den uzak durun, desteklemeyin' diye bir şey söylenmedi. Tam aksine, biz buralarda hepimiz AK Parti için çalışıyoruz. AK Parti'yi destekliyoruz' diye yanıtladı. Sonra cümlesini açma ihtiyacı hissetti. "Yıllardır bu hareketin içindeyim. Bir kez bile siyasi bir telkinde bulunulmadı. Yani şu partiyi destekleyin, bu partiyi destekleyin denmedi. Ama biz zaten kimi destekleyeceğimizi biliriz. Partilerin tutumundan bizim tutumumuz ortaya çıkar. Geçmişte kimse bize bir şey söylemden ANAP'ı destekledik. Sonra DYP'ye destek verdik. Bazılarımız bir dönem Ecevit'e destek verdi. Kurulduğundan beri de AK Parti'yi destekliyoruz. Eşyanın tabiatı bunu gerektiriyor' dedi. Peki ya cemaatten tam aksi yönde bir talep ya da telkin gelirse ne olacaktı! "Böyle bir telkin gelmez, hiç gelmedi, şimdi niye gelsin' sözleri ortak yanıttı. "Diyelim ki geldi' dedim. "Olmaz. Bu kitle şu anda siyaseten başka yere gitmez. Olmayacak iş için telkin olmaz' dediler. Gördüğüm kadarıyla iktidar ile cemaat arasındaki "ince' çekişme Anadolu'da yaşanmıyordu.   Çok acayip şeyler oluyor BARIŞ süreci başladığında PKK ile ilgili şöyle bir teori geliştirmişti büyük bir çoğunluk: "PKK Türkiye'den çekilecek. PKK'lı militanlar Suriye'ye geçecek ve orada Esad'a karşı savaşacaklar. Barış süreci, Esad'ı devirmek isteyen ABD'nin planı." Teori buydu. İnandırıcı gibi görünüyordu. Savaşmayı ve bölgeyi iyi bilen PKK'nın, Suriye'ye geçip Özgür Suriye Ordusu'na katılacağına ve Esad'ı mağlup edeceğine inananların sayısı hayli fazla olmuştu bu nedenle. Ne de olsa ABD ve İsrail, PKK üzerinde etkiliydi ve bu onların amacına uygundu. Fakat o da ne! Tam tersi oldu. "Bizim PKK' o tarafa geçti mi bilmiyoruz ama oradaki PKK diyebileceğimiz PYD, Özgür Suriye Ordusu'na karşı saldırıya geçti ve Özgür Suriye Ordusu saflarında savaşan El Kaide yanlısı El Nusra'yı püskürterek bölgenin bir bölümünde kontrolü ele geçirdi. Bir yönetim modeli oluşturdu ve ardından da Esad'a yeni yönetimi bildirdi. PYD'den gelen bilgilere bakılırsa, oluşturulan yönetim "kalıcı' değil. Asıl amaçları bölgeyi şeriatçı gruplara bırakmamak. Esad gidince oturup konuşmak. PYD bir yandan da Erbil'de diğer Kürt gruplarla temas halinde. Benim bütün bu olan bitenden anladığım ise şu: "Büyük Kürdistan'ın 2. Etabı' da tamamlanmaya çalışılıyor. Bölgede diktatörlerin yıkılması için atılan her "Batılı" adımın ardından oluşan "kaos' ortamı, bir Kürt oluşumunu tetikliyor. Irak'ta böyle oldu. Suriye'de böyle oluyor. "Laik yönetim yapıları' ile Kürtler, bölgede giderek egemen olmaya başlayan dini temelli yapılanmalara karşı Batı açısından daha makbul görülüyor. Benzer bir durumun İran için de gündeme gelmesi olamayacak şey değil. Türkiye böyle bir durumdan ancak demokratik yollarla kendini koruyabilir. Ancak ne yazık ki şu an için öncelik bu gibi görünmüyor.