Mazlum Abdi ve sosis imalatı

Dünün konuşulan iki konusu vardı.

Biri elbette ki, adını dahi anmak istemediğim kişinin gözaltına alınması, diğeri ise Mazlum Abdi’nin yani Türkiye’nin PKK’nın Suriye kolu olduğunu iddia ettiği SDG ya da YPG’nin “başkomutanı” Mazlum Abdi’nin Türkiye’ye gizlice getirilerek İmralı’da Öcalan’la görüştürülmesi. Ve hatta kendisine bir de örgütün dış ilişkiler sorumlusu İlham Ahmed’in eşlik etmesi.

İlk mesele, yani gözaltı meselesi milletin çok ilgisini çekti. Komik kampanyalar bile yapıldı, sosyal medyada “ …. yalnızdır” diye başlıklar açıldı. İlginçtir, bir tek kişi bile üzülmedi. Dahası, iktidara en yakın haber kanallarında ve gazetelerde bile bu kişi ile ilgili negatif yayınlar vardı. Bir süredir pek de makbul sayılmadığını, dışlandığını duyuyorduk. Belli ki, artık bardağı taşırmış ve “dokunulmazlığı” kaldırılmış.

Kendisinden bu kadar bahsetmek yeter.

Layığı neyse onu bulur inşallah.

Diğer mesele ise daha önemli.

SDG’nin kimi yöneticilerinin Türkiye’ye gelip Öcalan ile görüştüğü iddiaları bir süredir kulağımıza geliyordu. Yeni çözüm süreci kapsamında PKK’nın bazı üst düzey isimleri ile ilgili de benzer iddialar ortaya atılmış, Mustafa Karasu’nun Türkiye’ye getirilip Öcalan’la görüştürüldüğü söylenmiş ama bu bilgiler doğrulanmamıştı.

Bu kez haber kaynağı Irak Kürdistan Özer Bölgesi’nden, Barzani’ye yakın bir yayın kuruluşu. Mazlum Abdi ve İlham Ahmed’in Öcalan ziyaretini detaylı biçimde aktarmışlar. Bizim duyumları doğrulamışlar.

Bazıları diyebilir ki, “Kırmızı bültenle aradığınız birini nasıl ülkenize sokar ve İmralı’daki bir mahkumla görüştürürsünüz?”

Ben hiç ama hiç bu kanaatte değilim.

Devletler “böyle şeyler” yapar.

Eğer çözmek istediğiniz, kronikleşmiş ve ülkeye büyük acılar çektiren bir sorun var ise ve yapacağınız bu hareket sorunu çözmeye yarayacaksa devletlerin böyle şeyler yapması mümkündür. Pek çok “hukuk devleti” bile bazen böyle yan yolları denemiştir.

Biliyorsunuz, yıllar önce, neredeyse 30 yıl kadar önce, Abdullah Öcalan’la bir röportaj yaptım ve ben cezaevindeyken bu röportajın bir bölümü Ruşen Çakır tarafından yayınlandı. (Ruşen’in bana buradan bir telif borcu olmalı :) ) Bu röportajda Öcalan, 1999 öncesinde defalarca Türk yetkililer ile görüştüğünü, başta Erbakan olmak üzere pek çok siyasetçinin ve hatta Başbakanın kendisine elçiler yolladığını anlatmıştı. Söylememişti ama ben Öcalan’ın da o süreçte Türkiye’ye gelip gittiği kanaatine kapılmıştım.

Bu yüzden de Mazlum Abdi’nin de, eğer getirildiyse Mustafa Karasu’nun da, İlham Ahmed’in de Türkiye’ye getirilip; Öcalan’la görüştürülmüş olmasına “yanlış” diyemem.

Eğer bu mesele çözülecekse, devlet bunu yapar. Yapmalıdır. Yapmıyorsa eksik yapıyor demektir. Böyle kökleşmiş ve toplumda acı yaratmış sorunların çözüm odaları da Bismarck’ın söylediği gibi sosis yapımına benzer. Yani yapım süreci mide bulandırıcı ve nahoş olabilir ama sonunda ortaya lezzetli bir ürün çıkacaksa görmezden gelinir.

Her ne kadar “Terörsüz Türkiye” denilen yeni çözüm sürecini başlatan Devlet Bahçeli olsa da, burada sosis yapım ustaları arasında belli ki, ABD Büyükelçisi Tom Barrack’ın da olduğunu görüyoruz. Zaten sorunu yaratanların sürece dahil olmaması mümkün değildir.

Fakat galiba anlamamakta direndiği nokta, Öcalan’ın artık pek de önemli olmadığı. Kendi bunun farkında olmayabilir ama çözüm için uğraşanlar farkında olmalı.

Maaile bir Ankara turu ve Kalbur

Önceki gün Ankara’daydık. Ailece, eşim ve kızımla. Kızımızın bir görüşmesi vardı, yurt dışında eğitimini sürdürdüğü için Türkiye’ye pek az gelebiliyor. Bu yüzden kısa kalışında birlikte vakit geçirebilmek için Ankara’ya da hep beraber gittik.

Gitmişken Ankara’yı da gezdik biraz.

Hande ilkokulu Paşa Dedesinin yanında Ankara’da okumuş. Bahçelievler’deki dede evini görmeye gittik. Yıkılmış ve yerine yeni bir apartman yapmışlar. Çocukken gittiği pastane de kapanmış. Okuduğu ilkokul da imam hatip okulu olmuş. Üzüldü ama bize çaktırmadı.

Sonra Anıtkabir’e gittik, ardından biraz şehri dolaştık. “Sen Ankara’yı bayağı biliyormuşsun” dedi bana. Sonra hatırlayıp ekledi “Doğru ya 1990’ların başında Ankara temsilciliği yapmıştın.”

Yapmıştım hakikaten. O zamanlar Melih Gökçek daha Keçiören Belediye Başkanı bile olmamıştı, SHÇEK Genel Müdürüydü. Hatta o dönem seçime kamu kaynaklarını kullanarak hazırlandığı iddiasını haber yapmıştık.

“Hande, o Ankara ile bu Ankara’nın alakası yok. Şimdi içinden geçtiğimiz Çukurambar o zamanlar tarlaydı. Şu karşıda gördüğün her yer de Atatürk Orman Çiftliği arazisiydi.” dedim. O zaman da Hande Ankara’ya gelmişti, Orman Çiftliği arazisindeki Çiftlik Lokantası’nda yemeğe gitmiştik. 35 yıl olmuş. Atatürk yadigarı Çiftlik Lokantası artık yok.

Ben Ankara’ya son olarak Meral Akşener röportajı için gitmiştim. Hande ise son o gün gelmişti Ankara’ya, 30 küsur sene önce.

Bu yüzden de başkentteki gelişme Hande’yi şaşırttı. Hatta ben bile 2 yıldaki farklılığa hayret ettim.

Mevsimin de katkısıyla bayağı yeşil bir şehirle karşılaştık. Evet, çirkin çirkin binalar; kimliksiz, kişiliksiz gökdelenler yapılmış, en olmayacak yerlere bile kule dikilmiş ama kent genel olarak gayet hoş bir intiba bıraktı Hande’nin üzerinde. Fakat son dönemde yapılmış birkaç kamu binası estetik olarak hoşumuza gitti. Bazıları İstanbul’daki yeni MİT binasının tarzını andırıyordu.

Ankara’da yollar düzenli, yeşil bol. Kentin içi kesinlikle İstanbul’dan daha yeşil.

Ve en güzeli pırıl pırıl, tertemiz bir kent. Yollar, asfaltlar gıcır gıcır. Çöp yok, kirlilik yok, dağınıklık yok. Bakımlı.

Eskiden Hilton, Sheraton, Büyük Ankara. Belki Stad, biraz da Merit Altınel gibi birkaç otel vardı konforlu ve iyi. Şimdi şahane oteller dolmuş. Geceyi zor bela yer bulduğumuz Marriott’ta geçirdik, şahaneydi. Bütün oteller full. Bir konferans mı ne varmış, otellerde yer yok.

Kent bir yandan da Temmuz ayı içinde yapılacak NATO Zirvesi’ne hazırlanıyor, Amerika başta olmak üzere büyükelçiliklerde bunun telaşı var.

Kentin temizliği ve bakımlılığı Hande’yi de, beni de çok etkiledi. Mansur Yavaş’ı kutlamak istedik.

Öğlen yemeğini ise Kalbur Balık’ta yedik. Çiftlik Lokantası artık yok, hakiki Karpiç’e zaten yetişememiş nesil olarak Kalbur’a gidelim dedik. Daha doğrusu Hande dedi “Kalbur’a gidelim” diye.

Yemin ediyorum, Ankara’daki balık lokantaları İstanbul’dakilere 10 basar. Özellikle de Süreyya Bey’in Trilye’si ve Mehmet Bey’in Kalbur’u. Süreyya Bey bir ara Trilye’yi İstanbul’da da açmak istedi. Bebek’te, eski Poseidon’un yerini kiraladı, çok uğraştı ama gerekli izinleri alamadı. O bırakınca aynı yere Paraliaki açıldı, o da “operasyonlara” kurban gitti.

Neyse Oran’da bir çarşının içinde yer alan ufak tefek Kalbur Balık Lokantası’na girdik. Bize dışarıda bir masa hazırlamışlar. Esince hafif bir serinlik oluyor. Hande ile Zeynep’in omuzlarına birer şal verdiler.

Bu kadar güzel, bu kadar yaratıcı, bu kadar lezzetli meze mi olur kardeşim. Neyi sipariş edeceğimizi şaşırdık. Bir de Mehmet Bey’in huyunu biliyoruz. Aynı mezeyi tekrar istersen vermiyor. Başta ne ısmarladıysan o. Beğendim bir tabak daha ver yok.

Son yıllarda yediğim en muhteşem balık mezelerini yedim. Bamya ve enginardan yaptığı müthiş zeytinyağlıdan ise yalvar yakar bir ikinci tabak kopardım. Şahane bir yemek yedikten sonra gelen hesap ise aynı yemekler için İstanbul’un sıradan bir balık lokantasında ödeyeceğim hesabın dörtte biri civarındaydı. Bence Kalbur’un Michelin ve diğer yeme içme rehberlerinde yer almıyor olması, bu rehberlerin ayıbı.

Sadece Kalbur’da yemek için bile Ankara’ya gidilir. Biz yemekten hemen sonra İstanbul’a doğru yola çıktık ama acaba akşam yemeğine de kalsa mıydık diye geçirdim içimden.

Ya Ankara bu kez çok güzeldi ya da kentler kiminle gittiğinize bağlı olarak güzelleşiyor.

Montella çok doğru iş

Fenerbahçe’de seçim öncesi sular durulmuyor. Dedikodu kazanı kaynıyor.

Bir gün önce seçimi kazanmasına kesin gözüyle bakılan Aziz Yıldırım’ın teknik direktör olarak milli takımın hocası Montella ile anlaştığı haberleri geliyor. Ertesi gün ise Aziz Yıldırım’ın adaylıktan çekilme konusunu değerlendirmek üzere ekibiyle toplantıda olduğu.

Ardından diğer aday Safi’nin Aziz Yıldırım’a çekil dediği anlatılıyor, sonra Aziz Yıldırım ekibi “Çekilme söz konusu değil” diyor.

Bu arada bir dönem Aziz Yıldırım tarafından beslendiği için “Azizci” olan kimi troller şimdi önüne bağlandıkları yağlı kapıların emriyle Aziz Yıldırım’a arsızca, hakaretlerle saldırıyorlar.

Ben ise geçen hafta “Bir Galatasaraylı olarak seçilmesini istemediğim aday Aziz Yıldırım’dır” demekte ne kadar haklı olduğumu anlıyorum.

Diyeceksiniz ki “Niye?”.

Aziz Yıldırım, eğer gerçekten iddia edildiği gibi Montella ile anlaştıysa, çok doğru bir iş yapmış demektir. Aykut Kocaman gibi, İsmail Kartal gibi isimlerden vazgeçip, Montella’ya yönelmesi Aziz Bey’in geçmişten ders aldığı ve aynı hataları tekrar yapmayacağı anlamına gelir.

Montella bugün Türkiye’de bir takımın alabileceği en iyi teknik direktörlerden biridir. İddia ediyorum, Jurgen Klopp’u, Ancelotti’yi hatta Guardiola’yı almak bile Montella’yı almaktan risklidir.

Daha bir süre önce Galatasaray Başkanı Dursun Özbek ile sohbet ederken “Okan Buruk ile devam etmeyi düşünmüyorsanız, Montella’dan başkasını aklınıza bile getirmeyin” dedim.

Hem iyi hoca, hem Türkiye’yi, Türk futbolunu biliyor, hem de edepli, düzgün biri. Takımın başına geçtiği andan itibaren vakit kaybetmeyecek, kültür şoku yaşamayacak, ligi, ligin dinamiklerini öğrenmekle zaman harcamayacak.

Gerçekten Aziz Yıldırım’ın böyle bir girişimi olmuşsa, çok doğru yapmış.

Neyse ki seçimi kazanması zor görünüyor.